Omszałe mury starych miast
już dały mi schronienie,
piekłem sercu świat się stał,
las dał mi zapomnienie.

Minęłam siedem ciasnych bram.
Przeszłam dziesiątkę krętych korytarzy,
wymknęłam się, przez pole, sad,
ta miłość się nie zdarzy.

Wspomnienie przez dawne dzieje
prześwieca. Ktoś na ciebie czeka tu.
W samym sercu puszczy czeka
na tego, kto po nią przyjdzie.
Tego, co obiecał.

***

2018

Magdalena Tatar